Home>>In de media>>Durf te streven naar hoger honing (Vrij Nederland)

Durf te streven naar hoger honing (Vrij Nederland)

28 mei 2014
Durf te streven naar hoger honing vrij nederland

Boris van der Ham is voormalig Kamerlid en acteur. Onlangs verscheen zijn boek De koning kun je niet spelen over de overeenkomsten tussen politiek en toneel. In de rubriek 'Zin en Zonde' legt het weekblad Vrij Nederland hem een aantal zondes voor. Hoe staat Van der Ham daar tegenover?

Hoogmoed & IJdelheid

‘Als politicus moet je niet zo hoogmoedig zijn om te denken dat een papieren wet een eind maakt aan het wereldleed, maar je ook niet te snel bij het lot neerleggen. Het is een eeuwig dilemma. Maar zonder pretenties kom je nergens. Durf de hoofdrol te claimen, te streven naar hoger honing, en dan desnoods op je bek te gaan. Natuurlijk streelt het me dat ik twee keer met voorkeursstemmen gekozen ben en mensen me – ook nu ik uit de politiek ben - op straat herkennen. Die bevestiging is een prettig suikerlaagje, maar daaronder schuilt het nut. Aandacht op je vestigen geeft je de mogelijkheid een boodschap mee te geven – als politicus een ideaal, als acteur een verhaal.  Dat moet de kern blijven. IJdelheid associeer ik vooral met uiterlijke zaken, zoals die pondjes teveel. Kaal was ik al op mijn tweeentwintigste dus die aanslag op mijn zelfverzekerdheid heb ik al lang doorstaan. Ik heb eens een scheve bek getrokken tijdens een kamerdebat vanwege kiespijn. De foto die toen is gemaakt ben ik wel honderd keer tegengekomen. Dan wordt mijn ijdelheid beproefd. Ik ben geen Brad Pitt, maar zó lelijk ben ik nou ook weer niet.’

Hebzucht & Gierigheid

‘Ik spendeer mijn geld vooral aan buiten leven: aan het theater, de bioscoop of buiten de deur eten. Om spullen geef ik weinig. Ik heb een oude, afgeragde bank,  mijn eettafel en bureau zijn door mijn moeder op een rommelmarkt gekocht. Zij was zeer zuinig, wat wel moest na de scheiding van mijn ouders, maar ze vond het ook leuk, was een rommelmarkt-fan. Bij ons thuis was veel tweedehands, soms ook de kleren waarin we liepen. Ik klaagde daar wel eens over , maar later ben ik die zuinigheid gaan waarderen. Ik kan vrij goed terugschakelen van een goed inkomen naar een soberder levensstijl. Ik kies nu voor AirBNB in plaats van een duur hotel, dat is nog gezelliger ook.’

Jaloezie & Afgunst

‘Jaloezie is de emotie waarvoor ik me het meeste schaam. Als een relatie uitgaat, bijvoorbeeld, kan jaloezie echt aan me vreten; een groot onbehagen. In de politiek is jaloezie en afgunst ook te vaak een onderliggend motief voor handelen van politici. Ik heb dat soms ook wel gemerkt, als het mij iets te goed ging, dat bepaalde collega’s om die reden je in de wielen wilden rijden. Het gif van de afgunst. Natuurlijk dacht ik zelf ook wel eens: : jezus, wat heb je dat mooi geformuleerd! Femke Halsema sprong er voor mij echt uit. Of het lef van Frits Bolkestein. Hij sprak tijdens de cultuurbezuinigingen in 2011 een menigte demonstranten toe. Hij zei dat hij het oneens was met de bezuinigingen op cultuur. Hij kreeg natuurlijk een groot applaus. Hij wond het publiek aan zijn vingers. Waarna hij er fijntjes aan toevoegde: “En dat wil ik vrijmaken uit het geld voor ontwikkelingshulp”. De  progressieve goegemeente ontstak toen in een luid ‘boe’-geroep. Ik stond als een van de weinigen te klappen. Ik houd van dat soort eigenstandigheid, je niet blind voor iemands karretje laten spannen. Als ik iemand zó lef zie hebben, ben ik op een constructieve manier jaloers.’

Luiheid & Gemakzucht

‘Ik ruim het huis nooit op, een minder onschuldige zonde dan lijkt. Overal liggen stapeltjes kranten en boeken. Het is niet ongestructureerd, ik kan alles vinden, maar om zo samen een huishouden te runnen… Als mijn partner zich er aan ergerde dacht ik: waar maak je je druk om, maar het is iets wezenlijks en kan een behoorlijk ding worden. Ik leef vooral buitenshuis, ga met mijn zoon naar de speeltuin als hij niet bij zijn moeders is, en was als politicus veel in de Kamer. Weinig thuis zijn leidt bij mij tot gemakzucht.’

Woede & Wraak

‘Ik ben niet bang voor een uitbarsting: vlam! Maar blijft woede dooretteren dan moet je op je hoede zijn. Ik ben tegenwoordig voorzitter van allerlei clubs en als ik ruik dat er iets sluimert dan moet je er snel bij zijn om het op tijd in het schelle licht van de waarheid te zetten. Dan zeg ik: oké jongens, we gaan nú bij elkaar zitten. Mijn moeder kwam uit een gezin met veertien zeer uitgesproken kinderen. Op haar begrafenis citeerde mijn oom mijn opa: ‘Je mag best ruzie met elkaar maken, maar de volgende verjaardag ben je er gewoon weer bij.’  Ook na verbroken relaties, probeer ik me aan die les te houden, hoe moeilijk dat soms ook is.’

Lust & Wellust

‘Flirten kan ik wel, maar ik ben echt een relatieman. Voor het eerst in veertien jaar ben ik vrijgezel. Ik vind het echt jammer dat de twee relaties die ik heb gehad nu over zijn. Ik mis de geborgenheid en de trouw. Op mijn twintigste vond ik die vrijgezelle periode leuk, nu is dat anders. Ik ga wel vrienden op stap en stel me wel open, maar het moet het liefst tot een relatie leiden. Met vrouwen flirt ik soms, voor de grap, want bi ben ik niet. Ik hou er niet zo van als vrouwen je als een soort vriendin of zus willen behandelen. Dan zeg ik: ik ben latent hetero, dus kijk uit! Met zo’n grap  wil ik misschien mijn man-zijn bevestigen.
Ik vind het thema ‘homoseksualiteit’ nooit zo interessant. Natuurlijk steun ik de emancipatiethema’s, maar het is niet ‘mijn’ onderwerp, het is niet mijn identiteit. Ik spreek liever over onderwijs, economie, vrijheid van meningsuiting. Toch is er altijd een ongezonde interesse, ook bij journalisten. Kennelijk is het toch nog steeds een abberatie, een soort kermisattractie. Al heel snel vind ik vragen inpertinent, en zeg ik: ‘Het gaat je geen bal aan’. Sinds ik donor-vader ben, gewoon pappa, zijn dat soort vragen minder geworden. Misschien wijk je als vader minder af.’

Interview door Carolina Lo Galbo

Voor meer informatie over 'De Koning Kun Je Niet Spelen' kan je HIER vinden