Home>>In de media>>Weekblog: Mijn mooiste momenten met W. Bush

Weekblog: Mijn mooiste momenten met W. Bush

30 okt 2008
Weekblog mijn mooiste momenten met w bush

In zijn vierde weekblog voor Trouw bespreekt Tweede Kamerlid Boris van der Ham zijn avond als eregast op het Leids Film Festival. Op 29 oktober opende hij de derde editie van dit evenement. De avond werd gevuld met de film W. van Oliver Stone (die op dit festival de Nederlandse première beleefde), en met een openingsfeest. Van der Ham bespreekt in zijn blog een aantal momenten uit het presidentschap van George W. Bush. 'Ik verkies nu eens een paar mooie momenten te noemen.'

Mijn mooiste momenten met W. Bush

Gisteren mocht ik de opening verrichten van het Leids Filmfestival. Daar ging "W" in premiere, Oliver Stone's film over George W. Bush.

De film kreeg in de Verenigde Staten kritiek omdat hij te mild zou oordelen. Ik denk dat een film over Bush alleen zin heeft als je 'm probeert te begrijpen.

Inderdaad, Bush is nu een van de minst gewaardeerde presidenten uit de Amerikaanse geschiedenis. Maar dat Oliver Stone "zelf een grote Bush hater" heeft geprobeerd wat begrip voor hem te wekken, is precies wat een artistieke film behoort te doen: het publiek op een ander been zetten.

Ik kan deze column natuurlijk ook volschrijven met negatieve oordelen over George W. Bush. Maar ik verkies nu eens een paar mooie momenten te noemen.

De eerste was de documentaire "Journeys with George". Hierin werd Bush met een videocamera gevolgd tijdens zijn campagne in 2000. We zagen een humoristische en charmante man. Heel anders dan de houterige, norse en slecht georganiseerde Al Gore waar hij het tegenop nam. Voor het eerst begreep ik waarom hij tot twee keer toe tot president gekozen kon worden. Hij profileerde zich als plattelandskandidaat, de ultieme antiheld, tégen het steriele Washington. En die rol stond hem. Zijn verleden - met drank en gokken- woof hij weg met een ijzersterke oneliner. Hij zei daarover: "When I was young and irresponsible, I was young and irresponsible".

Een ander hoogtepunt was zijn toespraak in het Congres, daags na de aanslagen op 11 september 2001. Hij probeerde de angst en de vragen van de Amerikaanse bevolking te pareren. In zijn woorden toen nog geen hints naar massavernietigingswapens, of andere onzin. Hij stak de hand uit naar moslims, overal ter wereld, en verklaarde dat het on-Amerikaans was hen over een kam te scheren met de terroristen. Hij zei ook de volgende, prachtige woorden: "Americans are asking: What is expected of us? I, as your president, ask you to live your lives, and hug your children." De leider van het vrije westen vroeg zijn volk, juist in tijd van angst, om hun kinderen een extra knuffel te geven. Tegenover haat, moest de vrije wereld de liefde stellen. Politieke retoriek van een poëtische schoonheid. Had hij het daar maar bij gelaten..

Bush is ook geestig. Jaren later was hij in Canada, en was inmiddels zeer gehaat vanwege zijn buitenlandse politiek. Hij was net door een haag van actievoerders gereden, toen hij een zucht van verlichting sloeg bij een wat vriendelijker groep omstanders. Hij zei hen: "I want to thank all the Canadians who came out today, to wave to me - with all five fingers!"?

Tenslotte herinner ik me zijn bezoek aan Nederland in 2005. Hij sprak op de Militaire Begraafplaats in Margraten, bij de herdenking van het einde van de Tweede Wereldoorlog. Ik was daar bij, met mijn vader. Middenin het glooiende Limburgse landschap, met duizenden parelwitte graven, behorende aan gesneuvelde Amerikaanse soldaten, hield Bush een verhaal over vrijheid. Hij loofde de Nederlandse verzetsstrijders. Op de eerste rij zat zijn schoonvader, Harold Welch, die ooit meevocht om West-Europa te bevrijden van Nazi-Duitsland. Bush zei: "There is no power like the power of freedom, and no soldier as strong as a soldier who fights for that freedom."

Het was de enige, én laatste keer dat Bush mij kippenvel bezorgde. Althans, in positieve zin.